Pornamdari logo

بازی‌درمانی چیست و چه کودکانی به آن نیاز دارند؟

فهرست مطالب

بازی‌درمانی چیست و چه کودکانی به آن نیاز دارند؟

کودکان همیشه نمی‌توانند احساسات، افکار و نگرانی‌های خود را به‌راحتی بیان کنند. گاهی آن‌ها نمی‌دانند چگونه درباره ترس‌ها، ناراحتی‌ها یا تجربه‌های دشوار خود صحبت کنند و حتی ممکن است نتوانند احساساتشان را به‌درستی شناسایی کنند. در چنین شرایطی، بازی می‌تواند به یکی از مهم‌ترین راه‌های ارتباطی کودک تبدیل شود.

بازی بخش طبیعی و جدایی‌ناپذیر دوران کودکی است. کودکان از طریق بازی با محیط اطراف ارتباط برقرار می‌کنند، تجربیات خود را بازسازی می‌کنند و فرصت می‌یابند احساسات و افکارشان را به شیوه‌ای متناسب با سن و توانایی‌های خود نشان دهند.

بر همین اساس، بازی‌درمانی (Play Therapy) به‌عنوان یکی از روش‌های مداخله روان‌شناختی در کودکان مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این روش، درمانگر از بازی و فعالیت‌های متناسب با ویژگی‌های  کودک برای برقراری ارتباط درمانی، شناخت مشکلات و کمک به بهبود وضعیت روان‌شناختی او استفاده می‌کند.

 بازی‌درمانی چیست؟

بازی‌درمانی یک رویکرد درمانی است که در آن بازی به‌عنوان ابزار اصلی ارتباط و مداخله روان‌شناختی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این فرایند، کودک می‌تواند از طریق عروسک‌ها، نقاشی، ساخت‌وساز، شن‌بازی، بازی‌های نمادین و سایر فعالیت‌های متناسب با سن خود، تجربیات و احساساتش را بیان کند.

درمانگر با توجه به نوع بازی، تعامل کودک، نیازهای روان‌شناختی و اهداف درمانی، فعالیت‌هایی را انتخاب می‌کند که به کودک کمک کنند با مشکلات خود بهتر مواجه شود.

برای مثال، کودکی که اضطراب زیادی را تجربه می‌کند ممکن است در جریان بازی موقعیت‌های ترسناک را بازسازی کند. کودکی که در کنترل خشم مشکل دارد، می‌تواند در فعالیت‌های هدفمند بازی‌محور، راه‌های مناسب‌تری برای شناسایی و مدیریت هیجانات خود تمرین کند.

البته بازی‌درمانی صرفاً مشاهده بازی کودک یا سرگرم کردن او نیست؛ بلکه فرایندی تخصصی است که بر اساس اصول روان‌شناختی، اهداف درمانی مشخص و توسط درمانگر آموزش‌دیده انجام می‌شود.

 چرا بازی در درمان مشکلات روان‌شناختی کودکان اهمیت دارد؟

یکی از دلایل اهمیت بازی‌درمانی این است که شیوه ارتباط کودکان با دنیای اطراف با بزرگسالان متفاوت است.کودکان خردسال ممکن است هنوز مهارت زبانی کافی برای توضیح احساسات پیچیده خود نداشته باشند. حتی کودکان بزرگ‌تر نیز گاهی در بیان تجربه‌های ناخوشایند یا صحبت درباره مشکلات خانوادگی و اجتماعی با دشواری مواجه می‌شوند.

بازی این امکان را فراهم می‌کند که کودک بدون نیاز به توضیح مستقیم و کلامی، بخشی از تجربیات خود را به شكل فعالیت‌های نمادین و تعاملی بیان کند.

از جمله کارکردهای مهم بازی‌درمانی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

* بیان هیجانات: کمک به کودک برای شناسایی و بیان احساساتی مانند ترس، خشم، غم و نگرانی.

* تقویت مهارت حل مسئله: ایجاد فرصت برای تمرین مواجهه با موقعیت‌های دشوار

* بهبود مهارت‌های اجتماعی: تمرین همکاری، رعایت نوبت، برقراری ارتباط و درک دیدگاه دیگران.

* تقویت خودتنظیمی هیجانی: کمک به شناخت هیجانات و تمرین مدیریت آن‌ها.

* افزایش احساس توانمندی: فراهم کردن فرصت تجربه موفقیت، انتخاب و تصمیم‌گیری در محیطی امن.

* بهبود سازگاری: کمک به کودک برای مواجهه بهتر با تغییرات و موقعیت‌های استرس‌زا.

 انواع بازی‌درمانی و کاربردهای آن

بازی‌درمانی رویکرد واحدی ندارد و درمانگران با توجه به مشکل کودک، سن، ویژگی‌های شخصیتی و اهداف درمانی از روش‌های مختلفی استفاده می‌کنند.

 ۱. بازی‌درمانی شناختی ـ رفتاری

بازی‌درمانی شناختی ـ رفتاری (Cognitive Behavioral Play Therapy) از اصول درمان شناختی ـ رفتاری در قالب فعالیت‌های متناسب با دنیای کودک استفاده می‌کند.

در این روش، کودک از طریق بازی و فعالیت‌های هدفمند، به شناسایی افکار، احساسات و رفتارهای خود می‌پردازد و به‌تدریج مهارت‌های سازگارانه‌تری را یاد می‌گیرد.

برای مثال، کودکی که از موقعیت‌های اجتماعی می‌ترسد، می‌تواند در قالب بازی‌های نقش‌آفرینی، موقعیت‌های مختلف اجتماعی را تمرین کند.

این رویکرد می‌تواند در مداخلات مربوط به اضطراب، مشکلات رفتاری و برخی دشواری‌های هیجانی کودکان مورد استفاده قرار گیرد.

 ۲. بازی‌درمانی آدلری

بازی‌درمانی آدلری (Adlerian Play Therapy) بر مبانی روان‌شناسی فردنگر آلفرد آدلر استوار است.

در این رویکرد، رفتار کودک در ارتباط با محیط اجتماعی، روابط خانوادگی، احساس تعلق و برداشت او از جایگاه خود در خانواده و اجتماع بررسی می‌شود.هدف درمانگر، کمک به کودک برای افزایش احساس تعلق، تقویت اعتمادبه‌نفس، شناخت توانمندی‌ها و یادگیری رفتارهای سازگارانه‌تر است.

بر اساس مقاله مروری علیزاده، غلامی، رضایی و اصغری‌نکاح (۱۴۰۰)، بازی‌درمانی آدلری در مطالعات بررسی‌شده با پیامدهای مثبتی همراه بوده است؛ از جمله:

* کاهش اضطراب.

* کاهش کمال‌گرایی ناسازگارانه.

* کاهش رفتارهای چالشی و مخرب.

* افزایش مسئولیت‌پذیری و انجام وظایف.

* بهبود مهارت‌های اجتماعی.

* ارتقای سلامت عمومی کودکان.

همچنین در برخی مطالعات، معلمان کاهش استرس در تعامل با دانش‌آموزانی را که این مداخله را دریافت کرده بودند، گزارش کردند.

 ۳. شن‌بازی‌درمانی

شن‌بازی‌درمانی (Sandplay Therapy) یکی از روش‌هایی است که در آن کودک با استفاده از شن، اسباب‌بازی‌های کوچک و شخصیت‌های نمادین، صحنه‌ها و موقعیت‌هایی را خلق می‌کند.

این روش می‌تواند فرصت مناسبی برای بیان غیرکلامی تجربیات و هیجانات کودک فراهم کند.

در پژوهشی که توسط ذوالمجد، برجعلی و آرین (۱۳۸۶) با هدف بررسی تأثیر شن‌بازی‌درمانی بر پسران ۱۱ ساله دارای پرخاشگری انجام شد، نتایج نشان داد که میزان پرخاشگری در گروه آزمایش پس از مداخله کاهش معناداری داشته است.

این یافته نشان می‌دهد شن‌بازی‌درمانی می‌تواند در برخی شرایط به‌عنوان یکی از روش‌های مداخله برای مشکلات رفتاری کودکان مورد توجه قرار گیرد؛ البته نتایج این پژوهش به نمونه و شرایط همان مطالعه محدود است.

 ۴. بازی‌درمانی مبتنی بر تاب‌آوری

بازی‌درمانی مبتنی بر تاب‌آوری با هدف تقویت توانایی کودک برای مواجهه با شرایط دشوار، مدیریت فشارهای روانی و سازگاری با موقعیت‌های استرس‌زا به کار می‌رود.

در این رویکرد، فعالیت‌های بازی‌محور به کودک کمک می‌کنند تا مهارت‌هایی مانند خودآگاهی، مدیریت هیجان، حل مسئله و استفاده از منابع حمایتی را تمرین کند.

در پژوهشی که توسط نیک‌نشان، گل‌پرور، عابدی، نصری و فاموری (۱۳۹۹) انجام شد، اثربخشی بازی‌درمانی مبتنی بر تاب‌آوری و بازی‌درمانی شناختی ـ رفتاری بر اختلال خواب کودکان مبتلا به درد شکمی عملکردی بررسی شد. نتایج پژوهش نشان داد هر دو روش در کاهش اختلال خواب این کودکان مؤثر بودند.

این یافته اهمیت توجه به ارتباط میان وضعیت هیجانی، شرایط جسمانی و کیفیت خواب کودکان را نشان می‌دهد. البته این نتیجه را نمی‌توان بدون پژوهش بیشتر به تمام کودکان دارای مشکلات خواب تعمیم داد.

 ۵. تکنیک‌های مورد استفاده در بازی‌درمانی

در بازی‌درمانی، فعالیت‌ها بر اساس اهداف درمانی و ویژگی‌های کودک انتخاب می‌شوند. سهرابی شگفتی (۱۳۹۰) در مقاله خود به معرفی تکنیک‌های مختلف بازی‌درمانی و کاربردهای بالینی آن‌ها پرداخته است.

از جمله تکنیک‌های معرفی‌شده در این پژوهش می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

بازی کلمات احساسی

کودک با استفاده از واژه‌ها و مفاهیم هیجانی، احساسات خود را شناسایی و درباره آن‌ها صحبت می‌کند.

بازی بادکنک خشم

فعالیتی برای کمک به شناخت و مدیریت خشم و آشنایی کودک با راه‌های مناسب‌تر ابراز هیجان.

بازی حرکت آهسته

فعالیتی برای تمرین کنترل حرکات، توجه به بدن و افزایش خودکنترلی.

بازی صندلی‌ها

فعالیتی گروهی برای تمرین تعامل اجتماعی، رعایت نوبت، توجه و مدیریت هیجانات در موقعیت‌های رقابتی.

نکته مهم این است که هیچ تکنیک بازی‌درمانی برای همه کودکان مناسب نیست. درمانگر باید با توجه به نیاز کودک، اهداف مداخله و شرایط بالینی او، روش مناسب را انتخاب کند.

 ۶. چه کودکانی به بازی‌درمانی نیاز دارند؟

بازی‌درمانی می‌تواند برای کودکانی که در بیان هیجانات، برقراری ارتباط یا سازگاری با شرایط مختلف مشکل دارند، مفید باشد.

برخی از کودکانی که ممکن است به این نوع مداخله نیاز داشته باشند عبارت‌اند از:

کودکان مضطرب : کودکانی که ترس‌های مداوم، اضطراب جدایی یا نگرانی‌های شدید را تجربه می‌کنند و در بیان احساسات خود مشکل دارند.

کودکان پرخاشگر: کودکانی که در کنترل خشم، مدیریت تکانه‌ها یا برقراری ارتباط مناسب با دیگران با دشواری مواجه هستند.

کودکان دارای مشکلات ارتباطی: کودکانی که در تعامل با همسالان، دوست‌یابی یا بیان نیازهای خود مشکل دارند.

کودکان دارای تجربه‌های استرس‌زا: کودکانی که با تغییرات مهم زندگی مانند جدایی والدین، فقدان، جابه‌جایی یا سایر تجربه‌های دشوار مواجه شده‌اند.

کودکان دارای مشکلات هیجانی و رفتاری: کودکانی که با نشانه‌هایی مانند گوشه‌گیری، تحریک‌پذیری، دشواری در تنظیم هیجانات یا رفتارهای ناسازگارانه روبه‌رو هستند.

کودکان دارای مشکلات سازگاری: کودکانی که در محیط خانه، مدرسه یا روابط اجتماعی با دشواری مواجه‌اند.

البته نیاز به بازی‌درمانی باید پس از ارزیابی تخصصی مشخص شود. در برخی موارد، روش‌های دیگری مانند مشاوره کودک، مداخلات شناختی ـ رفتاری، آموزش والدین یا ارزیابی روان‌پزشکی ممکن است مناسب‌تر باشند.

 ۷. فرایند انجام بازی‌درمانی چگونه است؟

بازی‌درمانی یک فرایند برنامه‌ریزی‌شده است و معمولاً بر اساس مراحل مشخصی پیش می‌رود. سهرابی شگفتی (۱۳۹۰) در مقاله خود پنج مرحله اصلی را برای اجرای یک دوره بازی‌درمانی مطرح کرده است:

1\. تشخیص و ارزیابی: بررسی مشکلات کودک، سابقه رشدی، شرایط خانوادگی و نیازهای روان‌شناختی او.

2\. انتخاب روش بازی‌درمانی: تعیین رویکرد و تکنیک متناسب با سن، شرایط و اهداف درمانی کودک.

3\. برنامه‌ریزی درمان: مشخص کردن اهداف، تعداد جلسات موردنیاز و نحوه اجرای مداخلات.

4\. اجرای برنامه درمان: برگزاری جلسات بازی‌درمانی و استفاده از فعالیت‌های هدفمند متناسب با نیاز کودک.

5\. ارزیابی فرایند درمان: بررسی تغییرات کودک، میزان دستیابی به اهداف و تصمیم‌گیری درباره ادامه، اصلاح یا پایان مداخله.

در بسیاری از موارد، همکاری والدین و دریافت اطلاعات از محیط خانه و مدرسه نیز به اثربخشی بهتر فرایند درمان کمک می‌کند.

 نتیجه‌گیری

بازی‌درمانی یکی از روش‌های مهم مداخله روان‌شناختی در دوران کودکی است که با استفاده از بازی به‌عنوان ابزار ارتباطی و درمانی، فرصت مناسبی برای شناخت و رسیدگی به نیازهای هیجانی، رفتاری و اجتماعی کودک فراهم می‌کند.

پژوهش‌های بررسی‌شده در این مقاله نشان می‌دهند که رویکردهای مختلف بازی‌درمانی، از جمله بازی‌درمانی آدلری، شناختی ـ رفتاری، مبتنی بر تاب‌آوری و شن‌بازی‌درمانی، در برخی زمینه‌ها با پیامدهای مثبتی همراه بوده‌اند؛ از کاهش اضطراب و پرخاشگری گرفته تا بهبود مهارت‌های اجتماعی و کاهش مشکلات خواب در گروه‌های خاصی از کودکان.

با این حال، انتخاب روش درمان باید بر اساس ارزیابی دقیق، نوع مشکل، سن و ویژگی‌های فردی کودک انجام شود. بازی‌درمانی جایگزین تمام روش‌های درمانی نیست، بلکه در صورت انتخاب صحیح می‌تواند بخشی مؤثر از برنامه جامع مراقبت روان‌شناختی کودک باشد.

شناخت به‌موقع مشکلات و انتخاب مداخله مناسب، می‌تواند به کودکان کمک کند تا احساسات خود را بهتر بشناسند، مهارت‌های سازگارانه‌تری بیاموزند و با اطمینان بیشتری مسیر رشد را طی کنند.

 منابع و پژوهش‌های استفاده‌شده

1\. نیک‌نشان، شکوفه، گل‌پرور، محسن، عابدی، احمد، نصری، پیمان، و فاموری، فاطمه. (۱۳۹۹). بررسی اثربخشی بازی‌درمانی مبتنی بر تاب‌آوری و بازی‌درمانی شناختی ـ رفتاری بر اختلال خواب در کودکان مبتلا به درد شکمی عملکردی. پژوهش توانبخشی در پرستاری، سال هفتم، شماره ۱، پیاپی ۲۵.

2\. علیزاده، حمید، غلامی، مرضیه، رضایی، سعید، و اصغری‌نکاح، سیدمحسن. (۱۴۰۰). بازی‌درمانی آدلری: ماهیت و کاربردها. مطالعات ناتوانی، سال یازدهم، شماره ۱.

3\. سهرابی شگفتی، نادره. (۱۳۹۰). تکنیک‌های بازی‌درمانی و کاربردهای بالینی آن. روش‌ها و مدل‌های روان‌شناختی، سال اول، شماره ۴.

4\. ذوالمجد، آنیا، برجعلی، احمد، و آرین، خدیجه. (۱۳۸۶). بررسی تأثیر شن‌بازی‌درمانی بر روی پسران پرخاشگر ۱۱ ساله. کودکان استثنایی، سال هفتم، شماره ۲، پیاپی ۲۴.

رسالت ما در مجموعه ی دکتر پورنامداری، ارائه خدمات روانشناسی و روان‌درمانی با رعایت استانداردها و اهمیت بالاترین سطح سلامتی مراجعه‌کنندگان عزیز است. تیم ما از پزشکان و متخصصین با تجربه، با بهره‌گیری از جدیدترین روش‌های علمی، و تکنولوژی روز همچون آر تی ام اس برای دستیابی به این هدف تشکیل شده است. انتخاب روانشناس خوب، بهترین متخصصین و مشاوران با توجه به نیازهای شما جزو اصول ماست

Picture of دکتر مهدی پورنامداری
دکتر مهدی پورنامداری

دکتر مهدی پورنامداری، دانش آموخته رشته روانپزشکی (اعصاب و روان) از دانشگاه علوم پزشکی ایران، رئیس کمته علمی ترک اعتیاد استان تهران، عضو هیئت مدیره درمانگران اعتیاد تهران، عضو هیئت مدیره خیریه روانپزشکی و روانشناسی و همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد حقوق و MBA می باشد. همچنین ایشان دارای مدرک A منابع انسانی از دانشکده ادینبورگ دانشگاه Heriot-Watt و اصول و فنون مذاکره چند جانبه بین المللی تبلیغات میباشد.
ایشان سابقه عضویت در هیئت مدیره انجمن روانپزشکان ایران، مدیر مسئول فصلنامه اکسیر سلامت، مدرس دانشگاه رییس کمیته علمی صنف درمانگران استان تهران، و همچنین تدوین کننده پروتکل درمان اعتیاد از طرف سازمان ملل برای سازمان زندانها و مدیر توسعه کسب و کار، محصول و بازاریابی شرکتهای بین المللی و داخلی بوده اند.
همچنین در این زمینه های اجتماعی فعالیت میکنند: موسس جمعیت حامیان زمین، پویش سیمرغ، انجمن دادشهر، کانون مهستان و مشاور خیریه رئیس سازمان نظام پزشکی
نویسنده رهنمودهای درمان اعتیاد در سازمان زندانها- همکاری با سازمان ملل در زمینه مدیر کسب و کار، مشاوره تولید کننده داروهای ترک اعتیاد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Call Now Button