Pornamdari logo

بهترین پزشک ترک اعتیاد | متخصص درمان اعتیاد در تهران

فهرست مطالب

بهترین متخصص ترک اعتیاد؛ معیارهای علمی انتخاب پزشک و راهنمای مسیر درمان

وقتی فردی تصمیم می‌گیرد مصرف مواد را کنار بگذارد، یکی از نخستین دغدغه‌
های او یا خانواده‌اش پیدا کردن پزشک متخصص و قابل اعتماد است. این انتخاب اهمیت دارد؛ چرا که درمان اعتیاد برای همه افراد یکسان نیست. نوع ماده، مدت و میزان مصرف، وضعیت جسمی و روانی، درمان‌های قبلی و شرایط زندگی می‌توانند مسیر درمان را تغییر دهند. ممکن است برای فردی درمان سرپایی مناسب باشد، اما فرد دیگری به مراقبت نزدیک‌تر یا بستری نیاز داشته باشد.

بهترین متخصص ترک اعتیاد کسی نیست که وعده نتیجه سریع، قطعی یا بدون عارضه می‌دهد. پزشک مناسب ابتدا وضعیت فرد را ارزیابی می‌کند، گزینه‌های درمان را توضیح می‌دهد و برنامه‌ای متناسب با نیازهای او پیشنهاد می‌کند. درمان نیز معمولاً به مرحله قطع مصرف محدود نمی‌شود و ممکن است به دارودرمانی، روان‌درمانی، پیگیری و برنامه پیشگیری از بازگشت به مصرف نیاز دا
شته باشد. در این مقاله با ویژگی‌های پزشک مناسب، تفاوت نقش اعضای تیم درمان، روش‌های علمی درمان انواع مواد و معیارهای انتخاب مرکز معتبر آشنا می‌شوید.

بهترین متخصص ترک اعتیاد چه ویژگی‌هایی دارد؟

– تخصص مرتبط و تجربه درمان اختلالات مصرف مواد: درمان اختلال مصرف مواد ممکن است به دانش پزشکی، روان‌پزشکی و درمان‌های رفتاری نیاز داشته باشد. متخصص اعصاب و روان، یا روان‌پزشک، پزشک متخصص تشخیص و درمان اختلالات روان‌پزشکی است و می‌تواند بیماری‌های روانی همراه با مصرف مواد را نیز ارزیابی کند. بااین‌حال، عنوان تخصص به‌تنهایی کافی نیست؛ تجربه بالینی در درمان اختلالات مصرف مواد و آشنایی با روش‌های مبتنی بر شواهد هم اهمیت دارد.

– تجربه در درمان انواع وابستگی: درمان اعتیاد به تریاک یا هروئین با درمان اعتیاد به شیشه، الکل یا داروهای آرام‌بخش یکسان نیست. پزشک باید تفاوت علائم ترک، خطرهای پزشکی و گزینه‌های درمانی هر گروه را بشناسد. مصرف هم‌زمان چند ماده نیز ممکن است خطر را افزایش دهد و نیازمند برنامه مراقبت متفاوتی باشد.

-ارزیابی شرایط جسمی و روانی: پیش از پیشنهاد درمان، پزشک باید درباره نوع و مقدار مصرف، زمان آخرین مصرف، داروهای هم‌زمان و سابقه درمان سؤال کند. سابقه اوردوز، تشنج یا ترک شدید، بیماری‌های جسمی، بارداری، افسردگی، اضطراب، روان‌پریشی و افکار خودکشی نیز در انتخاب سطح مراقبت اهمیت دارند. در صورت نیاز، معاینه، آزمایش یا ارزیابی
تخصصی بیشتر انجام می‌شود.

– آشنایی با درمان‌های علمی و به‌روز: پزشک حاذق فردی است که می‌تواند توضیح دهد کدام بخش از درمان پشتوانه علمی دارد، چه محدودیت‌هایی وجود دارد و چه عوارضی ممکن است پیش بیاید. دارودرمانی، روان‌درمانی، مداخلات رفتاری، کاهش آسیب و پیگیری می‌توانند اجزای یک برنامه باشند؛ اما همه آن‌ها برای همه افراد لازم یا مناسب نیستند.

– برنامه درمانی متناسب با فرد: برنامه درمان باید با وضعیت و هدف‌های فرد هماهنگ شود و در صورت تغییر شرایط بازبینی شود. پزشک باید بتواند توضیح دهد چرا یک روش را پیشنهاد می‌کند، چه گزینه‌های دیگری وجود دارد و روند پیگیری چگونه خواهد بود.

– توجه به سلامت روان و بیماری‌های همراه: افسردگی، اضطراب، اختلال دوقطبی، روان‌پریشی، اختلال خواب و مشکلات جسمی ممکن است هم‌زمان با اختلال مصرف مواد وجود داشته باشند. نادیده‌گرفتن این مشکلات می‌تواند درمان را دشوار کند و به همین دلیل، ارزیابی و درمان هم‌زمان آن‌ها بخشی از مراقبت جامع است.

– پیگیری و حفظ محرمانگی: درمان واقعی به قطع مصرف یا پایان سم‌زدایی ختم نخواهد شد. ارزیابی عوارض، بررسی ولع مصرف و برنامه‌ریزی برای موقعیت‌های پرخطر نیازمند پیگیری پیوسته است. پزشک و مرکز درمانی باید درباره محرمانگی اطلاعات و حدود دسترسی به پرونده بیمار شفاف باشند.

بهترین پزشک ترک اعتیاد چه تفاوتی با سایر درمانگران دارد؟

درمان اختلالات وابستگی ممکن است به همکاری چند عضو یک تیم منسجم نیاز داشته باشد درحالی که نقش آن‌ها یکسان نیست:

– پزشک: وضعیت جسمی، عوارض مصرف، داروهای هم‌زمان و نیاز به مراقبت پزشکی را ارزیابی می‌کند.
– روان‌پزشک: اختلالات روان‌پزشکی همراه را تشخیص می‌دهد و در صورت نیاز درمان دارویی آن‌ها را مدیریت می‌کند.
– روان‌شناس یا درمانگر: در مداخلات روان‌شناختی و رفتاری، مانند درمان شناختی‌رفتاری یا مصاحبه انگیزشی، نقش دارد.
– سایر اعضای تیم: مانند پرستار یا مددکار اجتماعی ممکن است در پایش، حمایت و پیوند فرد با خدمات مورد نیاز مشارکت کنند.

در موار
د پیچیده، ارتباط میان اعضای تیم اهمیت دارد. روان‌درمانی جای مراقبت اورژانسی پزشکی را نمی‌گیرد؛ همان‌طور که دارو به‌تنهایی همه نیازهای روان‌شناختی و اجتماعی فرد را پوشش نمی‌دهد.

برای انتخاب بهترین دکتر ترک اعتیاد به چه نکاتی توجه کنیم؟

برای ارزیابی پزشک یا مرکز درمانی بهتر است این پرسش‌ها مطرح شوند:
– مدرک، تخصص و شماره نظام پزشکی پزشک چیست؟
– پزشک چه تجربه‌ای در درمان ماده یا مواد مصرفی فرد دارد؟
– پیش از شروع درمان، وضعیت جسمی و روانی چگونه ارزیابی می‌شود؟
– گزینه‌های درمانی، عوارض احتمالی و محدودیت‌ها چگونه توضیح داده می‌شوند؟
– آیا برای پیگیری پس از شروع درمان برنامه مشخصی وجود دارد؟
– در صورت بروز عارضه یا نیاز به بستری، مسیر ارجاع چیست؟
– هزینه‌ها و مراحل درمان تا چه اندازه شفاف هستند؟
– چه افرادی به اطلاعات پرونده دسترسی دارند؟

عنوان «دکتر ترک اعتیاد در تهران» یا معرفی پزشک در یک وب‌سایت نوبت‌دهی به‌تنهایی کیفیت خدمات را ثابت نمی‌کند. همچنین باید با وعده‌هایی مانند «درمان قطعی»، «ترک تضمینی» یا «بدون درد برای همه» محتاط بود؛ تجربه درمان و میزان عوارض موضوعی است که بسته به شرایط هر فرد متفات است.

آیا بهترین متخصص ترک اعتیاد باید برای همه بیماران یک روش درمانی داشته باشد؟

خیر. همانطور که پیش‌تر هم اشاره شد، درمان اعتیاد باید فردمحور باشد. در انتخاب روش درمان، عواملی مانند نوع ماده، مدت و میزان مصرف، مصرف هم‌زمان چند ماده، وضعیت جسمی، سلامت روان، سابقه درمان‌های قبلی، شرایط خانواده و آمادگی فرد برای درمان بررسی می‌شوند.
همچنین سطح مراقبت ممکن است برای یک نفر سرپایی باشد و برای فردی دیگر مراقبت نزدیک‌تر یا بستری در اولویت باشد. تصمیم درباره سطح مراقبت باید بر پایه ارزیابی پزشکی و شرایط واقعی زندگی فرد گرفته شود و نه صرفاً نوع ماده یا نظر اطرافیان.

بهترین روش درمان اعتیاد چیست و چه نقشی در انتخاب پزشک دارد؟

یک روش واحد برای همه انواع اعتیاد وجود ندارد. درمان ممکن است شامل دارودرمانی، روان‌درمانی، مدیریت علائم ترک، کاهش آسیب و پیگیری باشد. انتخاب هر مداخله به نوع اختلال، شواهد علمی، وضعیت بیمار و امکانات مراقبت بستگی دارد.

وابستگی به مواد افیونی

برای اختلال مصرف مواد افیونی، از جمله وابستگی به تریاک، هروئین یا برخی داروهای اپیوئیدی، پزشک ممکن است در صورت مناسب‌بودن شرایط، داروهایی مانند متاد
ون یا بوپرنورفین را در برنامه درمانی قرار دهد. نالتروکسان نیز برای برخی افراد گزینه‌ای مطرح است، اما شروع آن نیاز به ارزیابی و فاصله مناسب از مصرف اپیوئید دارد. انتخاب دارو و زمان شروع آن باید به پزشک واگذار شود.
درمان دارویی می‌تواند با مداخلات روان‌شناختی و برنامه پیگیری همراه شود. سم‌زدایی به‌تنهایی برای بسیاری از افراد درمان کامل محسوب نمی‌شود و پس از کاهش تحمل، بازگشت به مقدار مصرف قبلی می‌تواند خطر اوردوز را بالا ببرد.

وابستگی به محرک‌ها، مانند شیشه و کوکائین
درمان اختلال مصرف محرک‌ها با درمان اختلال مصرف اپیوئید مسیر متفاوتی دارد. مداخلات رفتاری مانند مدیریت اقتضایی و درمان شناختی‌رفتاری در برنامه درمانی اهمیت دارند. در حال حاضر نباید دارویی را به‌عنوان درمان قطعی و اختصاصی اعتیاد به شیشه معرفی کرد. بعضی داروها در شرایط مشخص و با ارزیابی پزشک بررسی می‌شوند، اما کاربردشان برای این هدف ممکن است خارج از برچسب رسمی دارو باشد.

اختلال مصرف الکل
در مصرف طولانی‌مدت یا شدید الکل، قطع ناگهانی می‌تواند برای بعضی افراد خطرناک باشد. پزشک باید خطر علائم ترک، از جمله تشنج یا گیجی شدید، را ارزیابی کند. داروهای مدیریت ترک حاد با داروهای پیشگیری از بازگشت به مصرف یکسان نیستند و انتخاب آن‌ها به مرحله درمان و وضعیت فرد بستگی دارد. مراقبت از علائم ترک نیز باید به برنامه درمان بلندمدت متصل شود.

وابستگی به بنزودیازپین‌ها و داروهای آرام‌بخش
قطع ناگهانی بنزودیازپین‌ها یا برخی داروهای آرام‌بخش، به‌ویژه پس از مصرف طولانی‌مدت یا دوز بالا، می‌تواند خطرناک باشد. کاهش دوز باید با برنامه پزشکی و متناسب با شرایط فرد انجام شود. سرعت کاهش برای همه یکسان نیست و در برخی شرایط پایش نزدیک یا مراقبت در محیط درمانی یک ضرورت به حساب می‌آید.

اختلال مصرف کانابیس و نیکوتین
در اختلال مصرف کانابیس، درمان‌های روان‌شناختی و رفتاری و رسیدگی به مشکلات همراه، مانند اختلال خواب یا اضطراب، اهمیت بالایی دارند. برای نیکوتین نیز مشاوره رفتاری و داروهای ترک دخانیات ممکن است با توجه به شرایط فرد در نظر گرفته شوند. این دو گروه با یکدیگر و با مواد افیونی یا محرک‌ها تفاوت دارند و نباید برنامه درمانشان را یکسان فرض کرد.

سم‌زدایی، درمان‌های کمکی و پیشگیری از بازگشت به مصرف
سم‌زدایی پزشکی به مدیریت علائم قطع مصرف کمک می‌کند، اما به‌تنهایی معادل درمان کامل نیست. درمان باید پس از این مرحله نیز، برحسب نیاز فرد، ادامه پیدا کند.

روش‌هایی مانند تحریک فراجمجمه‌ای مغناطیسی مغز یا rTMS ممکن است در برخی شرایط به‌عنوان مداخله کمکی برای کنترل ولع و علائم روانی همراه، معرفی و استفاده شود. بعضی دستگاه‌های rTMS برای اندیکاسیون‌های مشخص مجوزهای رسمی دارند، با این حال استفاده از این روش برای فرد باید با ارزیابی و صلاحدید پزشک
باشد و جایگزین کامل درمان‌های استاندارد لازم نمی‌شود.

همچنین ابزار تشخیصی QEEG (نقشه‌ی مغزی) در مجموعه‌های تخصصی از جمله کلینیک دکتر پورنامداری، به‌عنوان ابزار کمکی در کنار مصاحبه، معاینه و ارزیابی بالینی به کار رود. QEEG به‌تنهایی ابزار تشخیص قطعی اعتیاد، تعیین علت مصرف یا انتخاب دارو نیست و نتیجه آن باید در چارچوب ارزیابی کامل پزشکی تفسیر شود و در مقایسه‌ی روند بهبودی براساس عملکرد نواحی مغزی، کاربرد زیادی دارد.

آیا درمان اعتیاد در منزل امکان‌پذیر است؟
درمان در منزل برای همه افراد مناسب نیست. پیش از انتخاب این روش باید نوع و میزان مصرف، وضعیت جسمی و روانی، سابقه تشنج یا اوردوز، مصرف هم‌زمان مواد و امکان دسترسی سریع به کمک پزشکی بررسی شود.
بعضی افراد به مراقبت بیمارستانی یا بستری نیاز دارند؛ برای نمونه، در صورت بروز علائم شدید ترک، تشنج، اختلال هوشیاری، روان‌پریشی شدید یا خطر خودآسیبی. درمان در منزل نیز باید بر پایه برنامه پزشکی، نظارت و امکان مداخله در شرایط اضطراری انجام شود؛ نه با قطع خودسرانه مواد یا مصرف خودسرانه دارو.

برای بررسی امکان دریافت مشاوره یا خدمات درمان در منزل می‌توانید به صفحه خدمات درمان اعتیاد و راه‌های ارتباطی ما مراجعه فرمایید.

چرا تجربه و تخصص پزشک در درمان اعتیاد اهمیت دارد؟
تجربه مرتبط به پزشک کمک می‌کند علائم پیچیده، بیماری‌های همراه و خطرهای احتمالی را بهتر ارزیابی کند و در صورت نیاز، بیمار را به سطح مراقبت مناسب ارجاع دهد. انتخاب درمان برای کسی که چند ماده مصرف می‌کند یا سابقه اوردوز، روان‌پریشی یا بیماری جسمی دارد، ممکن است به هماهنگی دقیق‌تری نیاز داشته باشد.

مجموعه‌ی دکتر مهدی پورنامداری و رویکردی تخصصی و چندبُعدی به درمان اعتیاد
دکتر مهدی پورنامداری، متخصص اعصاب و روان (روان‌پزشک)، با بیش از ۲۴ سال سابقه فعالیت در حوزه سلامت روان، در ارزیابی و درمان مشکلات مرتبط با اعتیاد و اختلالات هم‌زمان روان‌پزشکی فعالیت دارد. تجربه حرفه‌ای و سوابق علمی و اجرایی او، از جمله عضویت در شورای عالی نظام پزشکی کشور، بخشی از مسیر کاری او در حوزه پزشکی و سلامت روان است.

در درمان اعتیاد، انتخاب یک روش ثابت برای همه افراد معمولاً پاسخ‌گو و کارآمد نخواهد بود. نوع و مدت مصرف، وضعیت جسمی و روانی، تجربه‌های درمانی قبلی، شرایط خانوادگی و اجتماعی و احتمال وجود مشکلات هم‌زمان، همگی در تصمیم‌گیری اهمیت دارند. به همین دلیل، مسیر درمان در مجموعه با ارزیابی و تشخیص آغاز می‌شود و بر اساس نیازهای هر فرد، برنامه‌ای متناسب با شرایط او تنظیم خواهد شد.

از ارزیابی اولیه تا طراحی برنامه درمان
در گام نخست، پزشک وضعیت مصرف، سابقه درمان، سلامت جسمی و روانی و عوامل مؤثر بر ادامه مصرف را بررسی می‌کند. در صورت نیاز، ارزیابی‌های تکمیلی یا آزمایش‌های پزشکی نیز برای روشن‌تر شدن شرایط انجام می‌شود. هدف این مرحله، شناخت دقیق‌تر مسئله و انتخاب مداخلاتی است که برای همان فرد مناسب و ایمن باشند؛ نه ارائه نسخه‌ای یکسان برای همه.

همراهی روان‌پزشک، روان‌شناس و دیگر متخصصان
درمان اعتیاد ممکن است به همکاری چند تخصص نیاز داشته باشد. روان‌پزشک وضعیت بالینی فرد را ارزیابی می‌کند، درباره داروهای موردنیاز تصمیم می‌گیرد و روند درمان و عوارض احتمالی را پایش می‌کند. روان‌شناس نیز می‌تواند در شناسایی محرک‌های مصرف
، مدیریت ولع، تقویت مهارت‌های مقابله‌ای، اصلاح الگوهای رفتاری و پیشگیری از بازگشت به مصرف نقش داشته باشد.

اگر شرایط فرد ایجاب کند، از ظرفیت سایر متخصصان مرتبط نیز استفاده می‌شود؛ برای نمونه، در بررسی مشکلات جسمی، اختلالات روان‌پزشکی هم‌زمان یا نیازهای خاص هر مرحله از درمان. هماهنگی میان اعضای تیم کمک می‌کند جنبه‌های مختلف وضعیت فرد، نه فقط مصرف ماده، در برنامه درمانی دیده شود.

ترکیب مداخلات متناسب با نیاز هر فرد
برنامه درمان ممکن است شامل یک یا چند مورد از این رویکردها باشد:

– درمان دارویی: داروها با توجه به نوع ماده، وضعیت بالینی و راهنماهای درمانی انتخاب و پایش می‌شوند. نوع دارو و مدت مصرف برای همه یکسان نیست.
– روان‌درمانی و مداخلات روان‌شناختی: جلسات درمانی می‌توانند به مدیریت ولع و هیجان‌ها، تغییر الگوهای ناسازگار، تقویت انگیزه و کاهش خطر بازگشت به مصرف کمک کنند.
– مداخلات حمایتی و پیگیری: پیگیری منظم، توجه به شرایط خانوادگی و اجتماعی و تنظیم برنامه درمان در طول مسیر، بخش مهمی از مراقبت است.
– روش‌های مبتنی بر فناوری، در صورت تناسب بالینی: روش‌هایی مانند تحریک فراجمجمه‌ای مغناطیسی مغز با پروتکل‌های مشخص (rTMS) یا تحریک الکتریکی فراجمجمه‌ای با جریان مستقیم (tDCS) ممکن است برای برخی افراد و در چارچوب ارزیابی تخصصی به‌عنوان مداخله کمکی بررسی شوند. این روش‌ها جایگزین ارزیابی پزشکی، درمان دارویی یا روان‌درمانی نیستند و مناسب‌بودن آن‌ها به شرایط فرد و شواهد مربوط به کاربرد موردنظر بستگی دارد.
– ارزیابی QEEG: نقشه‌برداری کمی فعالیت الکتریکی مغز (QEEG) در صورت نیاز می‌تواند اطلاعات کمکی را با نشان دادن فعالیت نواحی مختلف مغز برای ارزیابی فراهم کند و به مسیر تشخیصی کمک کند.

انتخاب و ترکیب این روش‌ها پس از ارزیابی انجام می‌شود و ممکن است با تغییر وضعیت فرد در طول درمان، بازبینی شود. هدف، ایجاد مسیری واقع‌بینانه و متناسب با نیازهای هر شخص است؛ مسیری که در آن سلامت جسمی و روانی، کاهش آسیب و تداوم مراقبت در کنار یکدیگر در نظر گرفته شوند.

چه زمانی باید برای درمان اعتیاد به پزشک مراجعه کنیم؟
در صورتی که شرایط زیر وجود داشته باشد بهتر است برای ارزیابی تخصصی اقدام شود:
– فرد نمی‌تواند مصرف را کنترل یا متوقف کند؛
– با کاهش یا قطع مصرف، علائم جسمی یا روانی پیدا می‌کند؛
– چند بار برای قطع مصرف تلاش کرده اما دوباره مصرف را از سر گرفته است؛
– به‌دلیل مصرف با مشکل در روابط خانوادگی، کار یا تحصیل روبه‌رو شده است؛
– دچار مشکلات جسمی یا روانی مرتبط با مصرف شده است؛
– پس از درمان قبلی به مصرف بازگشته است.

در صورت بیهوشی، تنفس کند یا نامنظم، تشنج، درد قفسه سینه، اختلال هوشیاری، روان‌پریشی شدید یا خطر خودکشی، باید با اورژانس ۱۱۵ تماس گرفته شود.

سوالات متداول درباره انتخاب بهترین متخصص ترک اعتیاد

# بهترین متخصص ترک اعتیاد چه ویژگی‌هایی دارد؟
باید صلاحیت حرفه‌ای قابل‌بررسی، تجربه مرتبط، توانایی ارزیابی شرایط جسمی و روانی، آشنایی با درمان‌های علمی و برنامه پیگیری داشته باشد و درباره نتیجه درمان وعده قطعی ندهد.

# برای ترک اعتیاد باید به روان‌پزشک مراجعه کنیم یا پزشک عمومی؟
پزشک عمومی می‌تواند ارزیابی اولیه انجام دهد یا بیمار را ارجاع دهد. در شرایط پیچیده، بیماری روان‌پزشکی همراه یا نیاز به درمان تخصصی، مراجعه به روان‌پزشک یا تیم درمان اعتیاد مناسب است.

# آیا روان‌پزشک می‌تواند اعتیاد را درمان کند؟
روان‌پزشک می‌تواند اختلال مصرف مواد و بیماری‌های روان‌پزشکی
همراه را ارزیابی و درمان کند. بسته به نیاز فرد، همکاری روان‌شناس و دیگر اعضای تیم نیز ممکن است لازم باشد.

# آیا درمان اعتیاد بدون بستری امکان‌پذیر است؟
برای بعضی افراد درمان سرپایی مناسب است؛ اما در صورت وجود علائم شدید ترک، بیماری ناپایدار، خطر اوردوز یا نیاز به مراقبت نزدیک، ممکن است بستری یا سطح مراقبت بالاتر لازم باشد.

# آیا برای ترک اعتیاد حتماً باید از دارو استفاده کرد؟
خیر. نیاز به دارو به نوع ماده و وضعیت فرد بستگی دارد. در برخی اختلالات، دارو بخش مهمی از درمان است و در برخی دیگر، مداخلات رفتاری و روان‌شناختی نقش پررنگ‌تری دارند.

# چگونه می‌توان یک پزشک معتبر برای درمان اعتیاد انتخاب کرد؟
تخصص و مدارک پزشک، تجربه مرتبط، روش‌های درمانی، برنامه پیگیری، شفافیت هزینه‌ها و اعتبار مرکز را بررسی کنید. به وعده درمان قطعی یا تضمینی اعتماد نکنید.

#آیا درمان اعتیاد در منزل ایمن است؟
الزاما همیشه نه. ابتدا باید پزشک شرایط فرد را ارزیابی کند. در بعضی وضعیت‌ها، به‌ویژه احتمال ترک شدید، تشنج یا اختلال هوشیاری، مراقبت بیمارستانی در اولویت قرار دارد.

# بعد از ترک اعتیاد چگونه می‌توان از بازگشت به مصرف جلوگیری کرد؟
پیگیری درمان، رسیدگی به بیماری‌های همراه، حمایت مناسب و برنامه‌ریزی برای موقعیت‌های پرخطر می‌تواند کمک‌کننده باشد. بازگشت به مصرف نشانه نیاز به ارزیابی دوباره برنامه درمان است، نه دلیلی برای سرزنش فرد.

منابع علمی

1. National Institute on Drug Abuse. **Principles of Drug Addiction Treatment: A Research-Based Guide.**
2. World Health Organization and United Nations Office on Drugs and Crime. **International Standards for the Treatment of Drug Use Disorders: Revised Edition Incorporating Results of Field-Testing.**
3. Substance Abuse and Mental Health Services Administration. **TIP 63: Medications for Opioid Use Disorder.**
4. The ASAM/AAAP Clinical Practice Guideline on the Management of Stimulant Use Disorder. **Journal of Addiction Medicine. 2024.**
5. Trivedi MH, et al. **Bupropion and Naltrexone in Methamphetamine Use Disorder.** New England Journal of Medicine. 2021;384:140–153.
6. American Society of Addiction Medicine. **The ASAM Clinical Practice Guideline on Alcohol Withdrawal Management.**
7. American Psychiatric Association. **The American Psychiatric Association Practice Guideline for the Pharmacological Treatment of Patients With Alcohol Use Disorder.**
8. Brunner E, et al. **Joint Clinical Practice Guideline on Benzodiazepine Tapering: Considerations When Risks Outweigh Benefits.**
9. Substance Abuse and Mental Health Services Administration. **Advisory: Cannabis Use Disorder in Primary Care Settings Across the Lifespan.** 2026.

رسالت ما در مجموعه ی دکتر پورنامداری، ارائه خدمات روانشناسی و روان‌درمانی با رعایت استانداردها و اهمیت بالاترین سطح سلامتی مراجعه‌کنندگان عزیز است. تیم ما از پزشکان و متخصصین با تجربه، با بهره‌گیری از جدیدترین روش‌های علمی، و تکنولوژی روز همچون آر تی ام اس برای دستیابی به این هدف تشکیل شده است. انتخاب روانشناس خوب، بهترین متخصصین و مشاوران با توجه به نیازهای شما جزو اصول ماست

Picture of دکتر مهدی پورنامداری
دکتر مهدی پورنامداری

دکتر مهدی پورنامداری، دانش آموخته رشته روانپزشکی (اعصاب و روان) از دانشگاه علوم پزشکی ایران، رئیس کمته علمی ترک اعتیاد استان تهران، عضو هیئت مدیره درمانگران اعتیاد تهران، عضو هیئت مدیره خیریه روانپزشکی و روانشناسی و همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد حقوق و MBA می باشد. همچنین ایشان دارای مدرک A منابع انسانی از دانشکده ادینبورگ دانشگاه Heriot-Watt و اصول و فنون مذاکره چند جانبه بین المللی تبلیغات میباشد.
ایشان سابقه عضویت در هیئت مدیره انجمن روانپزشکان ایران، مدیر مسئول فصلنامه اکسیر سلامت، مدرس دانشگاه رییس کمیته علمی صنف درمانگران استان تهران، و همچنین تدوین کننده پروتکل درمان اعتیاد از طرف سازمان ملل برای سازمان زندانها و مدیر توسعه کسب و کار، محصول و بازاریابی شرکتهای بین المللی و داخلی بوده اند.
همچنین در این زمینه های اجتماعی فعالیت میکنند: موسس جمعیت حامیان زمین، پویش سیمرغ، انجمن دادشهر، کانون مهستان و مشاور خیریه رئیس سازمان نظام پزشکی
نویسنده رهنمودهای درمان اعتیاد در سازمان زندانها- همکاری با سازمان ملل در زمینه مدیر کسب و کار، مشاوره تولید کننده داروهای ترک اعتیاد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Call Now Button